إذا قام في صلاة فريضة أن يقبل بقلبه إلى الله و لا يشغل قلبه بأمر الدنيا . فليس من عبد يقبل بقلبه في صلاته إلى الله تعالى إلا أقبل الله إليه بوجهه و أقبل بقلوب المؤمنين إليه بالمحبة بعد حب الله إياه » « 1 » . « فرمود حضرت صادق عليه السلام : همانا من دوست مىدارم از شماها مرد مؤمنى را كه وقتى در نماز واجبى ايستاد ، اقبال و توجه كند به قلبش به سوى خداى تعالى ، و مشغول نكند قلبش را به كار دنيا . نيست بنده‌اى كه در نمازش توجه كند به سوى خدا به قلبش ، مگر آن‌كه اقبال كند خداوند به سوى او به وجهش ، و قلوب مؤمنان را متوجه كند به سوى او به‌محبت بعد از دوستدارى خداوند او را » . اكنون ببين اين چه بشارتى است كه صادق آل محمد - عليهم السلام - به مؤمنين مىدهد . افسوس كه ما بيچاره‌هاى محجوب از معرفت از توجه حق تعالى بىبهره‌ايم و از دوستى ذات مقدس او اطلاعى نداريم و دوستى حق را قياس مىكنيم به دوستى بندگان . اهل معرفت مىگويند حق تعالى براى محبوب خود رفع حجب مىكند . و خدا مىداند در اين رفع حجب چه كرامت‌هايى است . غايت آمال اوليا و نهايت مقصد آنها همين رفع حجب بوده . جناب امير المؤمنين - عليه السلام - و اولاد معصومين آن بزرگوار در مناجات « شعبانيه » عرض مىكنند : « إلهي ، هب لي كمال الانقطاع إليك ؛ وأنر أبصار قلوبنا بضياء نظرها إليك حتى تخرق أبصار القلوب حجب النور ؛ فتصل إلى معدن العظمة ، وتصير أرواحنا معلقة بعز قدسك » « 2 » . خداوندا ! اين نورانيت بصيرت قلوب كه اوليا از تو خواستند و خواهش نمودند به نورانيت آن و اصل به تو شوند چه بصيرتى است ؟

--> ( 1 ) - ثواب الأعمال و عقاب الأعمال ، ص 163 ، حديث 1 ؛ وسائل الشيعة ، ج 5 ، ص 475 ، « كتاب الصلاة » ، « أبواب أفعال الصلاة » ، باب 2 ، حديث 6 . ( 2 ) - « خداوندا ، گسستگى كامل از جهان و توجه به سوى خودت را ارزانيم فرما ؛ و ديدگان دل ما را با پرتو ديدار خودت روشن گردان ، تا ديدهء دل‌ها حجاب‌هاى نور را به درد و به معدن بزرگى و جلال رسد ، و جانهايمان به درگاه عزّ قدس تو درآويزد » . قسمتى از « مناجات شعبانيّه » . ( إقبال الأعمال ، ص 199 ؛ بحار الأنوار ، ج 91 ، ص 99 ، حديث 13 )